Patriciër

De Patriciër, Huigen Ottopedi

SI NON CONFECTVS, NON REFICIAT.
Als het niet kapot is, repareer het dan niet

Huigen Ottopedi is de huidige Patriciër van Ankh-Meurbork. Hij is al enkele jaren de opperste heerser en is de opvolger van Regent Bitzbeck de Gekke.

Het was zijn ontdekking dat mensen eigenlijk alleen maar stabiliteit willen en dat morgen vrijwel op vandaag moet lijken, en dit is zijn grootste bijdrage aan Ankh-Meurbork geweest. Op indrukwekkende wijze weet hij dit vol te houden, ook al sleept hij Ankh-Meurbork, soms schoppend en schreeuwend, de toekomst in.

Verschillende van zijn capaciteiten (een absoluut fotografisch geheugen, het vermogen om puzzels vrijwel onmiddellijk op te lossen en een schijnbaar onvermogen om dronken te worden) suggereren dat hij misschien niet helemaal menselijk is. Dit zou zijn eventuele relatie met Vrouwe Margolotta kunnen verklaren.

De Patriciër is de heerser (lees: “dictator voor het leven”) van Ankh-Meurbork sinds het einde van de monarchie, met de dood van koning Lorenzo de Lieve door toedoen van “Keikop” Flinx, destijds commandant van de stadswacht van Ankh-Meurbork en voorvader van Douwe Flinx. Bij gebrek aan een monarch hebben de Patriciërs het recht geërfd om titels te creëren.

Ze geloofden in het principe van “één man, één stem” (zoals in: “Ik ben de man, ik heb de stem”).


4530 Minifigure, Hair Female in Black

3626pb0216 Minifigure, Head Black Wavy Eyebrows, Messy Hair, Thin Moustache, Goatee, Lopsided Grin with Dimple Pattern

973c000 Torso Plain / (Same Color) Arms / (Same Color) Hands in Black

970c00 Hips and Legs Plain in Black

voetnoten

de troonsbestijging van de Patriciër*

Ankh-Meurbork had gestoeid met vele regeringsvormen maar tenslotte besloten tot die vorm van democratie die men typeert met Een Stem De Man. De Patriciër was de Man, hij had die ene stem.
Dunne Hein, p.120
De Patriciër geloofde niet in onnodige wreedheid*.

Terwijl hij zich vierkant schaarde achter het idee van noodzakelijke wreedheid, uiteraard.
Wacht! Wacht!, p.74
hij volstrekt alles tolereerde, behalve als het de stad bedreigde*.

En mimespelers. Het was een typische afkeer, maar ja. Wie er ook in een slobberbroek en een wit gezicht probeerde zijn kunsten te slijten binnen Ankhs bouwvallige muren, weldra bevond hij zich in een schorpioenenkuil, met op de ene wand daarvan de goede raad: Leer De Tekst.
Wacht! Wacht!, p.67
stelerij zonder vergunning*

Een van de opmerkelijke vernieuwingen die de Patriciër invoerde was dat hij het Dievengilde verantwoordelijk maakte voor diefstal, met quota en jaarlijkse begrotingen, lange-termijnplanning en vooral een goed afgeschermde werkgelegenheid. In ruil dus voor een overeengekomen niveau aan jaarlijkse misdrijven, zagen de dieven er zelf op toe dat onbevoegde misdaad werd onderwerpen aan de gestrengheid van het Onrecht, wat doorgaans neerkwam op een bespijkerde knuppel.
Wacht! Wacht!, p.38
Het was wel een stuk makkelijker, met ratten.*

Ratten speelden in Ankh-Meurborks geschiedenis een voorname rol. Kort voordat de Patriciër aan de macht kwam heerste er een vreselijke rattenplaag. Het stadsbestuur trad hiertegen op door twintig duiten per rattenstaart uit te loven. Hierdoor liep, voor een week of twee, het rattenaantal terug - en toen stond men opeens in de rij met staartjes, de stedelijke schatkist raakte leeg en niemand scheen meer een slag werk uit te voeren. En het leek nog steeds te wemelen van de ratten. Heer Ottopedi had aandachtig geluisterd naar de uiteenzetting van het probleem en had de kwestie opgelost met één gedenkwaardige uitspraak die veel duidelijk maakte over hemzelf, over de dwaasheid van het premies uitloven, en over het aangeboren instinct van Ankh-Meurborkers in iedere situatie waarin geld voorkomt: 'Hef belasting op de rattenfokkerijen.'
Zieltonen, p. 173
'Beminde heren dat zou te eenvoudig zijn,' zei Heer Ottopedi.*

Jongleurs zullen beamen dat het jongleren met identieke voorwerpen altijd makkelijker is dan met een mengsel van allerlei vormen en maten. Dit is zelfs het geval met kettingzagen, al is het voor een jongleur die de eerste kettingzaag mist natuurlijk nog maar het begin van problemen. Spoedig zullen er meer volgen.
Houzee!, p. 225
Wat de IJzeren Maagd was voor domme tirannen, was de commissie voor Heer Ottopedi; het was maar weinig duurder*

De enige echte kosten waren halverwege een kop thee met een biscuitje, wat bij de IJzeren Maagd zelden voorkwam.
Geld Moet Wapperen, p. 275
Hij zat net naar het cryptogram te staren*

1 verticaal: Overleden verstand (7 letters). Heer Ottopedi had er smalend om gelachen.
Geld Moet Wapperen, p. 289
Ankh-Meurborks Museum voor Koninklijke Schone Kunsten.*

Formeel is de stad Ankh-Meurbork een tirannie, wat niet altijd hetzelfde is als een monarchie, en bovendien is de definitie van het ambt van tiran door de zittende, Heer Ottopedi, enigszins bijgesteld, als de enige vorm van democratie die werkt. Iedereen mag zijn stem uitbrengen, tenzij hij onbevoegd is wegens zijn leeftijd of omdat hij Heer Ottopedi niet is.
Maar het werkt wel. Dit tot ergernis van een stel lieden die op een of andere manier van mening zijn dat dat niet hoort, en die liever een vorst willen, waarvoor ze dus een man die zijn positie heeft bereikt met vernuft, diepgaand inzicht in de realiteit van de menselijke geest, adembenemende tact, een zekere vaardigheid met de stiletto plus, en dat zal niemand tegenspreken, een geest als een goed uitgebalanceerde cirkelzaag, willen vervangen door een man die daar louter door zijn geboorte terechtkwam.†
Maar ja, de kroon is niettemin blijven plakken, zoals kronen dat nu eenmaal doen - aan het Postkantoor en de Koninklijke Bank en de Munt, om maar te zwijgen van het omvangrijke bruisende, vlagende bewustzijn van de stad zelf. Er leeft heel wat in die duisternis. Er zijn allerlei soorten duisternis en je kunt er dingen van velerlei aard in aantreffen, gevangen, verbannen, verloren of verstopt. Soms weten ze te ontsnappen. Soms vallen ze er gewoon uit. Soms kunnen ze het gewoon niet meer verdragen.
Academische Boys, p. 7
juist op dat moment stapte Heer Ottopedi naar voren uit de schaduw*

Feucht nam tenminste aan dat hij uit de schaduw kwam. Ottopedi was een van de allerbeste studenten in de kunst van het niet gezien worden die het Moordenaarsgilde ooit had voortgebracht, dus het kon ook eenvoudig een toestand van mentale schimmigheid geweest zijn.
Op stoom, p. 243